Sanatsal yaratımda maneviyatın boyutu
https://pluton-magazine.com/2016/04/04/dimension-spirituel-creation-artistique/
Kandinsky'ye göre , geleceğin güçlerini barındırmayan, yani zamanının çocuğu olan ve hiçbir şey ifade etmeyen bir sanat, uzun sürmeyen hadım edilmiş bir sanattır. Gerçek sanat, kendi içinde bir “uyanış peygamberlik kuvveti” içerir. Böylece bilgiye yönelik manevi hayata katılırdı. Sanatçı, “içine yerleştirilen gizemli kuvvet sayesinde,“ ileri ve taşların engellediği insanlığın ağır ve atıl yük arabasının üstüne ”çeken“ gören ”olacaktır.
İlahi, evreni gezegenleriyle, doğasıyla ve canlılarıyla yarattı. Bunların arasında, insan imajında Man'i yarattı: "Ruh, İlahi'nin insan vücudundaki nefesidir.Ve özellikle, sanatçının ruhu, yaratıcı ışığın bir kabı, yaratıcı gücün itici enerjisidir. Bilinçsiz olarak, plastik yaratmasında, sanatçı bu ebedi yaratıcı ışığa dayanır ...
Kozmosun yaratılması, gezegenleri ve tanımı bize uzaydaki geometrinin küreyi merkez denilen bir noktadan eşit bir mesafede bulunan tüm noktalardan oluşan bir yüzey olarak gördüğünü öğreten ayrıcalıklı kılmıştır.Merkeze olan bu mesafenin değerine kürenin yarıçapı denir. Ancak, bu kozmik biçimin sanatçı için denge ve uyum açısından bir meydan okuma ve ideal olduğunu temsil ettiğini görebiliriz. Sanatçı, ruhunun büyük boyutu aracılığıyla sürekli egzersizinde çalışmalarının gerçekleşmesini mükemmelleştirmek için kendini aşmaya çalışır.
Bazen müzikal bir melodiyi dinlemek için yoğun bir duygusal şekilde tepki gösteririz. Bunun nedeni, bu melodi çok yüksek bir denge ve uyum seviyesine ulaşmayı başardığı için, ruhun sırrının derinliklerine dokunulmuş olmasıdır. Ruh uyum ve denge diline karşı çok hassastır, bu yüzden “Sanat ruhun dilidir, ancak ruh tarafından anlaşılabilir” diyoruz. Klasik veya enstrümantal müzik duygularımızı tepki verirse, her şeyden önce en soyut sanatsal biçimdir.Ruhlarımızı görünmez bir ses estetiğiyle temas ettirme gücüne sahiptir. Ek olarak, maddenin yokluğu onun manevi karakterini pekiştirir; ama sadece enstrümanların sesi bize ulaşıyor. Bu arada, soyut resim
Zamanın başlangıcından beri, yaratılış her zaman hiçlik ve görünmezlikten yapılmıştır. Çünkü insan doğanın ve evrenin ayrılmaz bir parçasıdır. Sanatçı ancak bu ilkeye göre yaratabilir: hiçbir şeyden ve düşüncelerinin derinliklerinden fark etmek. Bu, sanatçının yaratılışın gizemini anlayabilmesi ve çizdiği yaratıcı ışığın idealine yükselebilmesidir.Dolayısıyla soyut sanat, evrenin genel hukukunun anlaşılmasına yol açabilir ve bunu açıkça ortaya koyabilir. Ne Kandinsky "denilen İç gereklilik " doğal model olarak sanat eseri görünümü artık dış şartlara bağlı olmalıdır sanatçının oluşturulmasında bir motif olduğunu.
Daire, "iç ihtiyaç" kavramını şemalandırmak için en uygun formdur. Çemberin merkezi noktası, radyasyonuna, gelişmesine, genişlemesine ve gerçekleşmesine bağlı olduğu sayısız ışınları aracılığıyla dışa doğru gelişir. Çember ve ışınları, bizi aşağıdaki gözlemlere götüren merkezi noktadan doğar: dairenin şekli, kaynağını merkez noktasında bulur, iç kısmında, gerçek yaratım, iç-dış anlamına göre yapılır. görünmezliğe görünmezlik, hiçlikten varoluşa kadar.
Öte yandan, çemberin konturundan, ışınlar merkeze ve bir noktaya doğru birleşir, dışardan içeriye, görünürden görünmeze, malzemeden maddi olmayan maddeye doğru bir yoldur. Merkezi noktanın dairenin yaratılmasının başlangıcı olduğunu düşünürsek, bu noktanın varlığından önce hiçbir şeyin olmadığını, bunun boşluğun ve görünmez olduğunu söyleyebiliriz. Böylece ve doğal olarak, İnsanın yaratılışında, fetüs yaratılır, kullanıcının karnı içinde gelişir ve tersi yönde gelişir.
Ulrike Becks-Malorny : “ Bir resmin oluşumunda belirleyici olan, sanatçının iç sesidir” diyor . Fakat var olan her şey ışıkta görünmeden önce karanlıkta çimlenmeye başlar, Nietzsche bize söyler...
Sanatçının ruhu, tüm sanatsal yaratımın temel unsurları olan uyum ve dengenin sırrını tutan yaratıcı ışık ışınlarını alıyor. İkincisi, İlahi'nin mutlak estetiğin sırrını ilettiğidir; depo olan ruh aracılığıyla sanatsal yaratımın nefesidir. Formlar ve renkler önemsiz ve görünmezdir, sanatçının görünmezden görünüre, maddi malzemeden malzemeye, gerçek dışıdan gerçeğe dönüştürmesi gereken yaratıcı düşüncesine ulaşırlar. Bu yüzden misyonu görünmez kılmak, yaratıcı ışığın ruhuna uyumlu kompozisyonlar olarak gösterdiğini fark etmektir; Neden, yaratılışının gerçekleşmesinde, sanatçının bu maneviyatın bu gücüne uyma görevi vardır. İçsel zorunluluk yasalarına manevi denir.Ressam tarafından formüle edilen üstünlükte aynı teoriyi buluyoruz 1913 yılında ilk üstün üstünlüğü olan Kompozisyon Kompozisyonu ( Beyaz Meydandaki Siyah Kare) (Rus Devlet Müzesi, Saint Petersburg)olan Kasimir Malevich (1878-1935 ).Görünüşler dünyasının ötesinde, "saf sanatsal duyguyu" ifade etmek istedi. Ona göre,Suprematizm yalnızca dış gerçekliğin temsiliyle değil, yaratıcısının duygularını ifade etmeyi amaçlayan herhangi bir sanatla kırmak zorunda kaldı. Mondrian gibi diğer geometrik soyutlamaların takipçileri gibi Malevich de fiziksel gerçekliğin ötesinde bir manevi gerçekliğin ifadesiyle yakından ilgilendi. Bu bakış açısına göre, ilk üstünlükçü çalışmasının kara karesi eleştirmenlerin iddia ettiği gibi boş değildi, ancak “nesnel olmayan duyumun ruhuyla doluydu”.
Sanatçının doğduğu gerçek eser, ruhunun görünmez boyutunda düşüncesinin derinliklerinde inşa edilmiştir, yolculuğunu sonsuz görünmezden görünür eşiklerine kadar uzanır.
Özellikle Sanatta ve Resimde Maneviyatadlı kitabında Kandinsky, sanat eserinin insan ruhunun gelişimine ve geliştirilmesine hizmet etmesi gerektiğini, çünkü sanatın günlük ekmek olduğunu düşünüyor. ruh. Sanatçı, Kandinsky'ye devam ediyor, " Bunu başarması gereken iş çoğu zaman onun haçı oluyor. Yaptığı her eylemin, duygularının ve düşüncelerinin her birinin, eserlerinden doğduğu ustaca ve olanaksız, ancak sağlam, malzeme olduğunu ve yaşamında özgür değilse, bilmesi gerekir. o sanatında yalnız. "
Soyut resim, alfabesi şekil ve renk sonsuzluğundan oluşan bir yazıdır. Ünlüleri ve ünsüzleriyle akla hitap eden, rasyonel bir göreve değer olan anlaşılır olan edebi alfabenin aksine soyut resim, formları ve renkleri ile , ruhu ele alır. Okunmamış ve daha az anlaşılmış, hissedilir, görevi görünür formları ve renkleri yanlış anlaşılmış ve irrasyonel hale getirmektir, dili, yalnızca ruh tarafından anlaşılabilir olan dilini aşkın karakterini güçlendirmesi muhtemeldir.
Fakat kendimize birkaç soru sorabiliriz: Küresel şekil, bu durumda küp ve piramit gibi diğer formlara göre belli bir üstünlüğü temsil ediyor mu? İkincisi, dünyanın yaratılmasında ayrıcalıklı olduğu için, denge, uyum, hareket ve yaşamın sembolü değil midir? Öyleyse, yaratılış ve ruh arasındaki bağlantı olabilir mi? Aksi takdirde, küresel formun ilahi olana daha yakın olduğunu, kübik formun insana daha yakın olduğunu ve piramidal formun bu ikisi arasında "eşdeğer" bir bağlantı olduğunu söyleyebilir miyiz?
Ruh, dünyanın yaratılmasının, gezegenlerin gerçek hareketinin ve bu durumda, dünya sanat eserinin donmuş hareketinin tüm aşamalarında mevcut olmaz mıydı? 'Adam - konuyla ilgili yaratıcı sanatçı?
Editör Nadim Rachiq
